Kime Hırsız Denir?

Sorunun cevabını bulmakta zorlanıyorum şahsen: Kime hırsız denir, kime hırsız denmez? Hırsızlık nedir, nasıl yapılır? Hırsızlık iyi bir şey midir, kötü bir şey midir?

Belki sözlükteki manası asırlardır değişmedi. Bir başkasına ait olanı izinsiz almak, sahiplenmek, alıp götürmek… Fakat bugün sanki hırsızlığın şekli, yöntemi ve hatta toplumdaki algısı değişti.

Eskiden hırsız denildiğinde belki akla bir eve girip bir şeyler çalan kişi gelirdi. Şimdi ise mesele çok daha geniş. Çalıştığı iş yerinde patronunun malına el uzatan, müşterisinin parasını kendi hesabına aktaran, kendisine emanet edileni sahiplenen, ihale ve benzeri yollarla kamunun hakkını haksız biçimde üzerine geçiren… Yöntemler değişiyor ama özünde mesele aynı: Kendisine ait olmayan bir hakkı almak.

Bir de işin “küçük hırsız, büyük hırsız” tarafı var. Enteresandır; çoğu zaman küçük hırsızların yakalandığını, yaptıklarının ortaya çıktığını görürüz. Büyük çaplı yolsuzluk ve usulsüzlük iddiaları ise çok daha karmaşık yapılara, şirketlere ve organizasyonlara uzanabiliyor. Artık konuşulan rakamlar milyonlarla, milyarlarla ifade ediliyor.

O zaman hırsızlığın da çeşitlerini mi sayacağız? Bireysel yapanlar, birlikte hareket edenler, ekip hâlinde yapanlar, organize yapılar kuranlar… Şekil ve miktar değişse de başkasının hakkını haksız yere almak aynı ahlaki probleme çıkıyor.

Peki insanı bundan alıkoyacak olan nedir?

Elbette kanunlar, denetimler ve cezalar önemlidir. Fakat hiçbir kanun insanın başına günün yirmi dört saati bir bekçi dikemez. İşte tam burada vicdan, ahlak ve inanç devreye girer.

Gerçekten Allah’tan korkan, ahiret hesabını düşünen, kul hakkının ağırlığını bilen ve kulluk şuuruyla yaşayan insanın önünde çok güçlü bir sınır vardır:

“Kimse görmese de Allah görüyor.”

Belki de hırsızlığın önündeki en sağlam kilit budur. Kapılara değil, insanın vicdanına vurulan bir kilit…

Çünkü mesele yalnızca yakalanmamak değildir.

Asıl mesele, el uzatabileceğin hâlde harama el uzatmamaktır.

Hepinizi Allah’a emanet ediyorum.