Hakikati Duymak İstemeyen Bir Toplum Mu Oluyoruz?

Bazen insan dönüp etrafına bakıyor ve şu soruyu sormadan edemiyor: Hakikati duymak istemeyenler neden bu kadar çoğaldı?

Dün söyledikleriyle bugün söyledikleri arasında dağlar kadar fark olan siyasetçilerin hâlâ büyük bir inançla desteklenmesini anlamakta zorlanıyorum. Sözler değişiyor, vaatler değişiyor, ilkeler değişiyor; ancak bazı insanların bağlılığı hiç değişmiyor. Oysa sağlıklı bir demokraside sorgulamak, hatırlamak ve hesap sormak vatandaşlık görevinin en önemli parçasıdır.

Bugün siyasetin en büyük sorunlarından biri, ilkeler yerine kişilerin merkeze konulmasıdır. Bir dönem sert eleştirilen uygulamalar, aynı kişiler tarafından yapıldığında alkışlanabiliyor. Dün yanlış denilenler bugün doğru kabul edilebiliyor. Bu çelişkiler karşısında toplumun önemli bir kesiminin sessiz kalması düşündürücüdür.

Koltuk uğruna kendi içinde kavga edenleri, makam ve mevki hırsıyla hareket edenleri anlamak aslında zor değil. Siyaset tarihimiz bunun örnekleriyle doludur. Ancak asıl zor olan, bu tabloyu görmesine rağmen hiçbir şey olmamış gibi davrananları anlamaktır. Çünkü yönetenler kadar, onları sorgulamadan destekleyenlerin de toplumsal gidişatta payı vardır.

Acaba toplum olarak bir bilinçaltı hafıza kaybı mı yaşıyoruz? Yoksa düşünme, sorgulama ve muhakeme etme alışkanlığımızı mı kaybediyoruz? Dün yaşananları unutup sadece bugünün sloganlarıyla hareket etmek, geleceği sağlıklı inşa etmenin önündeki en büyük engellerden biridir.

Toplumların ilerlemesi; körü körüne bağlılıkla değil, akıl, vicdan ve eleştirel düşünceyle mümkündür. Hakikatin değeri, hoşumuza gittiğinde değil, canımızı sıktığında da onu kabul edebilme cesareti gösterebildiğimizde ortaya çıkar.

Belki de bugün en çok ihtiyaç duyduğumuz şey; tarafgirlikten önce adalet, sloganlardan önce akıl ve kişilere bağlılıktan önce ilkelere sadakattir. Çünkü hakikat, alkışa göre değişmez. Değişen yalnızca insanların ona bakışıdır.

Hoşçakalın 

Ertuğrul ULUTEPE