BEKLE EY GAZZE, EBABİLLER GELECEK

Havalar soğudu. Kış kapımıza dayandı. Yağmur, kar ve ayaz, hayatın yükünü bir kez daha ağırlaştırıyor. Evi, yakacağı ve sığınacağı sıcak bir yuvası olanlar için soğuk, bir şekilde göğüslenebiliyor. Kapımızı kapatıyor, sobamızı yahut kaloriferimizi yakıyor, dışarıdaki ayazdan korunabiliyoruz.

Peki ya kapatacak bir kapısı olmayanlar?

Ya sokakta kalanlar, başını sokacak bir yuva bulamayanlar? Evi olduğu hâlde yakacak alamayanlar, çocuklarını battaniyelere sararak sabahı bekleyenler?

Kış, herkesin penceresine aynı manzarayı getirmiyor. Kiminin seyrettiği beyaz örtü, kiminin üzerine serilen beyaz bir kefene dönüşüyor.

Bir de Gazze var…

Orada soğuk, zaten ağır olan bir acının üzerine çöküyor. Yıkılmış evlerin, parçalanmış hayatların, yarım kalmış çocuklukların üzerine yağmur yağıyor. Bir çadırın ince örtüsü, bir annenin kolları, bir babanın çaresizce bulup getirdiği battaniye; insanı ne kadar koruyabilir?

Gazzeli çocuklar, Gazzeli anneler, babalar ve ihtiyarlar… Bombaların bıraktığı korkuyla yaşamak zorunda kalan insanlar, şimdi bir de kışın ağır şartlarına dayanmak için mücadele ediyor. Çadırın içine sızan suyu düşünün. Islanan yatağı, kurutulamayan elbiseyi, titreyen bir çocuğun ellerini düşünün.

Bir annenin, yavrusuna verecek kuru bir kıyafet bulamamasını…

Bir babanın, ailesini koruyacak sağlam bir çatı kuramamasını…

İnsanın yüreği buna nasıl dayanır?

Gazze’den gelen acı görüntüler karşısında vicdanı olanın içi sızlıyor. Fakat artık yalnızca üzülmenin yeterli olmadığını da kabul etmemiz gerekiyor. Merhamet, bir çocuğun üzerini örtebildiğimizde, bir ailenin barınmasına vesile olduğumuzda, zulmü durduracak bir iradeye dönüştüğünde karşılığını buluyor.

Aklıma ülkemizde depremlerden sonra kurulan konteyner kentler geliyor. Kullanımı sona ermiş, başka bir ihtiyaç için ayrılmamış ve yeniden değerlendirilebilecek konteynerler varsa, bunların Gazze’ye ulaştırılması için bir seferberlik başlatılamaz mı? Taşıma, geçiş ve kurulum için gerekli şartlar oluşturulamaz mı? Önümüze engeller çıkarılıyorsa, bu engellerin kaldırılması uluslararası bir meselenin merkezine yerleştirilemez mi?

Elbette bu işler yalnızca “Gönderelim.” demekle olmuyor. Ancak güçlüklerin bulunması, çözüm arama sorumluluğunu ortadan kaldırmıyor. İmkânı olanların vazifesi, engelleri sıralamak kadar onları aşmanın yollarını da bulmaktır.

İsrail yönetiminin zulmü karşısında neden hâlâ sonuç alıcı bir irade ortaya konulamıyor? Neden yapılan açıklamalar, sivilleri koruyacak somut adımlara dönüşemiyor? Neden diplomatik ve ekonomik imkânlar, insan hayatını savunmak için yeterince etkili kullanılamıyor?

Toplantılar yapılıyor. Kürsüler kuruluyor. Bildiriler okunuyor. Büyük sözler söyleniyor.

Peki bütün bunların ardından Gazze’de bir çocuğun gecesi daha güvenli, bir annenin yüreği daha huzurlu oluyor mu?

İnsan ister istemez soruyor: İnsanlık, kendi sesini duymaktan mazlumun feryadını duyamaz hâle mi geldi?

Hele Müslüman ülkelerin yöneticileri… Omuzlarınızdaki sorumluluk, birkaç kınama cümlesiyle yerine getirilmiş sayılabilir mi? Halkların size emanet ettiği imkânlar, böylesine ağır bir insanlık imtihanında kullanılmayacaksa ne zaman kullanılacak?

Bu hesap yalnızca yöneticilere ait de değildir. Bizler de kendi payımıza düşeni düşünmek zorundayız. Yardım edebiliyor muyuz? Güvenilir yardım çalışmalarına destek oluyor muyuz? Zulme karşı barışçıl ve kararlı bir tavır gösterebiliyor muyuz? Yoksa birkaç görüntü karşısında üzülüp günlük hayatımıza mı dönüyoruz?

Burada itirazımız bir insanın dinine veya kimliğine değildir. İtirazımız; zulmedenlere, zulmü meşrulaştıranlara, onu destekleyenlere ve durdurabilecek imkâna sahip olduğu hâlde sorumluluğundan kaçanlaradır. Adalet isterken masumları topluca suçlayamayız. Savunduğumuz vicdan, bunu da gerektirir.

Ve dua ediyoruz:

Allah’ım! Mazlumlara yardım eyle. Aç kalanlara rızık, üşüyenlere sıcak bir yuva, korku içinde yaşayanlara emniyet ihsan eyle. Zalimlerin zulmünü durdur. Zulme destek verenlerin hesaplarını boşa çıkar. Bizlere de merhametimizi amele, sözümüzü gayrete dönüştürecek cesaret ve basiret ver.

Gelelim yazımızın başlığına:

Bekle ey Gazze, ebabiller gelecek…

Bu söz, zulmün ebedî olmadığına duyduğumuz inancın ifadesidir. Fil suresinin hatırlattığı hakikat, insanı gücün ve kibrin karşısında ümitsizliğe teslim etmez. Allah’ın nurunu tamamlayacağına olan imanımız da bize dayanma gücü verir.

Ancak ilahî yardımı beklemek, kendi vazifemizi ertelemek değildir.

Bugün ebabilleri beklerken kendimize sormalıyız: Biz nerede duruyoruz? Mazlumun yanında hangi fedakârlıkla bulunuyoruz? Elimizdeki imkânların ne kadarını onun için kullanıyoruz?

Belki de ebabillerin hatırlattığı hesap, önce bizim suskunluğumuzu, rahatımıza düşkünlüğümüzü ve yerine getirmediğimiz sorumluluklarımızı sorgulatmalıdır. Çünkü zulmün karşısında yalnızca konuşmakla yetinenlerin de vicdanlarına verecekleri bir cevap vardır.

Bekle ey Gazze…

Fakat sen beklerken biz yerimizde durmayalım. Bir çocuğun elini ısıtmak, bir annenin yükünü hafifletmek, bir ailenin barınmasına vesile olmak için üzerimize düşeni yapalım.

Ebabilleri bekleyenler, önce kendi vazifelerini yerine getirsinler.

bugün Ebabiller gelse Allahu alem önce o suskunluk içinde olup İsrail’in destekçilerinin yaptığı zulme sessiz kalan biz Müslümanları taşlar

Allah’a emanet olun.

Bilal Hacıhüseyinoğlu