Türkiye’de siyaset, çoğu zaman fikirlerin yarıştığı bir alan olmaktan çıkıp entrikaların, kulis oyunlarının ve güç mücadelelerinin gölgesinde kalıyor. Bu durumun en ağır faturası ise, her dönem olduğu gibi, vatandaşa kesiliyor.

Son yıllarda siyaset sahnesinde yaşanan ittifak pazarlıkları, koltuk hesapları, görevden alma veya atama operasyonları, parti içi hizipleşmeler; aslında birer “entrika zinciri” olarak toplumun gözleri önünde yaşanıyor. Herkes her şeyi biliyor ama kimse açıkça konuşmuyor. Çünkü herkes bir menfaat dengesi içinde pozisyon almış durumda.

Bu kargaşanın ortasında kalan vatandaş ise, ekonomik sıkıntılarla, adalet arayışıyla, işsizlikle baş başa bırakılıyor. Halk, siyasetin kendisi için değil, siyasetçilerin kendi çıkarları için yapıldığına inanmaya başladı. Bu da en tehlikelisi: güven kaybı.

Bir toplum, yönetenlere güvenini yitirdiğinde artık ne kalkınma olur ne demokrasi. Çünkü güven yoksa, umut da yoktur. Oysa siyasetin özü, millete hizmet etmek; milletin derdini çözmek olmalıdır. Ancak bizde siyaset, zaman zaman “kimin kimi alt ettiği” bir sahneye dönüşüyor.

Bugün Türkiye’de vatandaşın beklediği şey büyük laflar, keskin sloganlar değil. Dürüstlük, istikrar ve samimiyet. Vatandaş, “Kimin kimle kavgalı olduğu” değil, “kim gerçekten sorun çözüyor” diye bakıyor artık.

Siyasi entrikalar, kısa vadede kazananlar yaratabilir ama uzun vadede sadece yorgun, umutsuz ve sessiz bir toplum bırakır. Türkiye’nin ihtiyacı; oyun kurucular değil, çözüm üreten liderlerdir.

Kalın sağlıcakla

Ertuğrul Ulutepe