Siyasi Entrikaların Gölgesinde Türkiye

Türkiye’de siyaset uzun yıllardır iki büyük aktörün gölgesinde şekilleniyor. İdeolojileri ve söylemleri farklı gibi görünse de, toplumun önemli bir kesimi artık şu soruyu sormaya başladı: Gerçekten farklı yönlere mi hizmet ediyorlar, yoksa bilerek ya da bilmeyerek aynı sonuca mı yol açıyorlar?

Yaklaşık çeyrek asırdır iktidarda bulunan bir siyasi parti var. Bu süre, Türkiye Cumhuriyeti siyasi tarihinde oldukça uzun bir dönemdir. Ancak bugün gelinen noktada ekonomi açısından yaşanan tablo, Cumhuriyet tarihinin en ağır krizlerinden biri olarak değerlendiriliyor. Özellikle son on altı yıldır hemen her seçim döneminde “ekonomi şahlanacak”, “faiz düşecek”, “Türk lirası değer kazanacak” gibi vaatler dile getirildi. Fakat sahadaki gerçeklik, her geçen gün daha da zorlaşan bir ekonomik tabloyu gösteriyor.

Öte yandan 1950’lerden bu yana Türkiye siyasetinde ana muhalefet konumunda bulunan bir parti var. Muhalefetin görevi, iktidarı denetlemek ve alternatif bir yol ortaya koymaktır. Ancak Türkiye’de muhalefetin bu rolü ne ölçüde yerine getirebildiği her seçim döneminde yeniden tartışılıyor. Zira birçok seçmen, muhalefetin güçlü bir alternatif oluşturmak yerine, istemeden de olsa iktidarın devamına zemin hazırladığı görüşünü dile getiriyor.

Siyasette yaşanan tartışmaların çoğu zaman gerçek sorunlardan uzaklaşıp polemiklere dönüşmesi de ayrı bir problem olarak karşımıza çıkıyor. Meclis kürsüsünde ya da televizyon ekranlarında birbirine sert sözler söyleyen siyasetçilerin, perde arkasında aynı sistemin devamını sağlayan bir düzen içinde hareket ettiği yönündeki eleştiriler toplumda giderek daha fazla karşılık buluyor.

Partilerin kendi iç yapılarındaki tartışmalar da bu tabloyu daha karmaşık hale getiriyor. Özellikle büyük şehirlerde ortaya çıkan siyasi rekabet ve parti içi çekişmeler, zaman zaman kamuoyunda “kendi adaylarını veya kendi kadrolarını zayıflatma” tartışmalarını beraberinde getiriyor. Bu durum ise siyaset kurumuna olan güveni daha da zedeliyor.

Terörle mücadele ve devletin güvenliği gibi konular ise Türkiye’de siyasetin en hassas başlıklarından biri olmaya devam ediyor. Bu konularda geçmişte farklı söylemler ortaya koyan siyasi aktörlerin zaman içinde farklı pozisyonlara gelmesi, toplumda çelişki olarak algılanabiliyor. Bu da seçmenin zihninde yeni soru işaretleri doğuruyor.

Bugün gelinen noktada Türkiye’de birçok vatandaş, klasik siyasi tartışmaların ötesine geçilmesi gerektiğini düşünüyor. Kutuplaşma yerine şeffaflık, polemik yerine çözüm ve sloganlar yerine gerçek politikalar talep eden geniş bir toplumsal kesim var.

Demokrasi, ancak bilinçli ve sorgulayan bir toplumla güçlenir. Bu nedenle vatandaşın görevi sadece seçim günü sandığa gitmek değil, aynı zamanda siyaset kurumunu sürekli sorgulamak ve hesap sormaktır. Gerçek değişim, ancak toplumun bu farkındalığıyla mümkün olabilir.

Hoşça kalın.

Ertuğrul ULUTEPE