Basın Özgürlüğü mü, Yandaşlık Düzeni mi?

Basın, demokrasilerin en temel yapı taşlarından biridir. Halkın doğru bilgiye ulaşması, yönetenlerin denetlenmesi ve toplumsal sorunların görünür kılınması ancak özgür ve bağımsız bir medya ile mümkündür. Ne yazık ki bugün Türkiye’de basın ve medya düzeni bu idealden giderek uzaklaşmaktadır.

Gerek ulusal gerekse yerel ölçekte faaliyet gösteren birçok gazete, televizyon ve internet haber sitesi bağımsız habercilikten ziyade yandaş yayıncılığı tercih etmektedir. Ekonomik baskılar, ilan ve reklam gelirlerinin belirli çevreler üzerinden dağıtılması, medya sahiplik yapısının siyasetle iç içe geçmesi bu tablonun başlıca nedenleri arasında yer almaktadır. Bu koşullarda bağımsız kalmaya çalışan az sayıdaki medya kuruluşu ise ayakta durmakta zorlanmakta, yeterli destek bulamamaktadır.

Daha da vahimi, bazı yerel basın mensuplarının gazetecilik etiğini tamamen hiçe sayarak kişilerin özel hayatını hedef alan, ima ve tehdit içeren haberler yapmasıdır. Haber adı altında yürütülen bu tür uygulamalar ne kamu yararına hizmet etmektedir ne de basın özgürlüğü ile açıklanabilir. Bu, açıkça etik dışı ve kabul edilemez bir durumdur.

Gazetecilik; şantaj, tehdit veya itibar suikastı aracı değildir. Basın mensubu olmak, kişisel çıkarlar uğruna insanların hayatlarını karartma yetkisi vermez. Bu noktada hem meslek örgütlerine hem de ilgili denetim mekanizmalarına büyük sorumluluk düşmektedir. Gazetecilik mesleğini kötüye kullanan, kamuoyunu yanıltan ve basın ahlakını zedeleyen kişi ve yapılar, basın alanından ayıklanmalıdır.

Gerçek anlamda bağımsız, tarafsız ve etik değerlere bağlı bir medya düzeni, yalnızca gazetecilerin değil, toplumun tamamının yararınadır. Basını susturarak değil; aksine, nitelikli ve özgür basını destekleyerek güçlü bir demokrasi inşa edilebilir. Bugün ihtiyaç duyduğumuz şey daha fazla yandaşlık değil, daha fazla cesur ve dürüst gazeteciliktir.

Hoşçakalın 

Ertuğrul ULUTEPE